به گزارش «نفت ما»، این سیاست با عنوان «عملیات طرد اقتصادی» یا Operation Economic Outcast معرفی شده است. اسکات بسنت، وزیر خزانه داری آمریکا، آن را یک «حمله گسترده به ارتباطات مالی ایران در سراسر جهان» توصیف کرده و می گوید هدف واشنگتن، «قطع» تمام شریان هایی است که امکان دسترسی ایران به منابع مالی و درآمدهای صادراتی را فراهم می کنند.
با این حال، در24 ساعت گذشته یک پرسش مهم در فضای رسانه ای بازارهای مالی وجود داشته است: آیا آمریکا برای اجرای کامل این سیاست، ریسک رویارویی اقتصادی با چین را می پذیرد؟
عملیات طرد اقتصادی چیست؟
عملیات طرد اقتصادی را نمی توان صرفاً یک بسته جدید تحریمی دانست. ایران طی دهه های گذشته تقریباً با تمام ابزارهای اصلی تحریم آمریکا، از محدودیتهای نفتی و بانکی تا تحریم کشتیرانی، بیمه، فلزات و فناوری، مواجه بوده است. آنچه این عملیات را متمایز می کند، افزایش تمرکز بر طرف های ثالث و بالا بردن هزینه همکاری آنها با ایران است.
منطق طراحان این عملیات در واشنگتن ساده است: هر شرکت، بانک یا کشوری که به تجارت، انتقال پول یا فروش نفت ایران کمک کند، ممکن است دسترسی خود را به دلار، بانکهای آمریکایی و بازارهای غربی از دست بدهد. در نتیجه، آمریکا امیدوار است بسیاری از فعالان اقتصادی حتی پیش از قرار گرفتن در فهرست تحریم، روابط خود را با ایران محدود کنند.
حرکت از هشدار تا تحریم
وزیر خزانهداری آمریکا می گوید «همه شرکای ایران قرار نیست بهصورت همزمان و فوری تحریم شوند.» او می افزاید: « واشنگتن ابتدا از طریق تماسهای سیاسی و دیپلماتیک، انتظارات خود را به دولتها و نهادهای اقتصادی اعلام میکند. سپس برای قطع همکاری با ایران مهلتی متناسب با شرایط هر پرونده در نظر میگیرد.»
بنابراین فرآیندی که در این عملیات پیشبینیشده را میتوان در چهار مرحله خلاصه کرد: هشدار، مذاکره و فشار دیپلماتیک، تعیین مهلت و در نهایت اعمال تحریم در صورت ادامه همکاری.
این روش به آمریکایی ها …
